Aankomst in Zuid-Afrika

Maandagochtend ben ik van huis vertrokken richting Afrika. In de super lange rij van incheckende passagiers kijk ik altijd al de mensen langs, in afwachting van wie er naast me zal komen zitten. Ik was een van de laatsten die het vliegtuig instapte. Dus al die ogen op me gericht (... het was zo een boëing van KLM, negen stoelen per rij, dus onwijs veel ogen) terwijl ik me met mijn laptop en mijn gewone handbagage een weg baande naar mijn stoel, helemaal achterin het vliegtuig. Mijn buurman voor de komende elf uur zat al op zijn stoel te wachten tot er iemand naast hem kwam zitten. Ik gooide mijn tassen in het bagageruim boven onze hoofden en de mensen in mijn rij stonden op om me ruimte te geven zodat ik plaats kon nemen bij het raam. Vrijwel direct kwamen de stewardessen controleren of we de riemen vast hadden en steeg het vliegtuig met een grote vaart op. Daar ging ik.. op weg naar een nieuw avontuur! Ik droomde weg bij de gedachte aan een nieuw project wat hoogstwaarschijnlijk in de komende dagen gaat beginnen. Het afgelopen jaar heb ik geen project gedaan. In India is het afgerond en ik merkte dat ik graag een keer een nieuwe weg wou inslaan met de stichting. In de tussentijd ben ik wel bezig geweest met andere projecten. Eerst een project in Sri Lanka en later een project in Sierra Leone. Beiden mooie projecten, maar steeds ervoer ik dat het niet de juiste richting was voor me. Toen ik Floyd Mac Clung ontmoette op SoulSurvivor voelde het anders. Met een groepje jongeren hebben we ervoor gebeden en uiteindelijk heb ik besloten om te gaan kijken naar een aantal projecten hier. Dus het moet wel heel raar lopen als hier niks uit voort komt. Als ik daar geen vertrouwen in had, zat ik nu ook niet in het vliegtuig...

Toen we eenmaal boven de wolken vlogen kwamen de karretjes voorbij met drinken en een snack (een zakje gezouten amandelen). Ik zat daar lekker te genieten van mijn nootjes en mijn jus de orange terwijl ik over die prachtige wereld keek... Totdat mijn buurman, een oudere man, zich gigantisch verslikte in een nootje. Hij proeste het uit. Probeerde zijn drinken neer te zetten wat ondertussen over zijn handen heen ging en greep naar een tissue. Nou mensen, ik overdrijf niet... ik dacht echt dat deze man dood ging! Ik heb gewoon die tijd voor hem zitten bidden. Was echt bang. Hij liep helemaal paars aan, het kwijl liep in dikke draden aan alle kanten langs zijn mond en handen, over zijn broek. Ongelofelijk. En hij bleef maar gebaren maken dat hij geen lucht kreeg. Terwijl zijn tissues opraakten schoof ik de mijne naar hem toe en ging snel verder met bidden. Na een half uurtje kwam hij langzaam bij, halleluja!
Terwijl hij het laatste kwijl uit zijn mondhoeken veegde, kwamen zijn drie kleinkinderen, die ook in het vliegtuig zaten, met allemaal cadeautjes. De man werd die dag 69! Er werd voor hem gezongen en de stewardessen kwamen met champagne om het te vieren. Zijn vrouw vertelde me dat hij erg ziek is en last heeft van zijn longen. Het gebeurde regelmatig dat hij zich verslikte.. Bij elke maaltijd die kwam maakte ik me weer zorgen om de man, maar gelukkig verslikte hij zich niet nog eens.

De vlucht is verder heel goed gegaan. Ik heb veel geslapen en tussendoor genoten van het uitzicht en de zonsondergang. Op het vliegveld stonden twee Afrikaanse jongens op me te wachten. Bethany zou me op komen halen, maar zij had last van migraine waardoor ze op bed lag.
Op het vliegveld heb ik gelukkig meteen een simkaart kunnen regelen zodat ik even naar huis kon bellen dat ik aangekomen was. Met een busje werd ik naar het AfrikaHouse gebracht, een uurtje rijden vanaf het vliegveld. De chauffeur wees me mijn kamer voor de komende weken. Daar stonden twee bedden, een paar kasten en een bureau. Verder stond er op een van de bedden een mand vol met boodschappen. Brood, bananen, mandarijnen, pruimen, cornflakes en chocola. Op de rand van de mand een kaartje van Bethany waarin ze me welkom heette in Zuid Afrika.
Meteen ontmoette ik mijn buurmeisje, Thandy, een Afrikaans meisje die hier ook vrijwillig meewerkt. Vrijwel gelijk heb ik een bed uitgekozen en ben ik gaan slapen. Het was inmiddels rond half twaalf. Heerlijk trouwens als je 's avonds aan komt en meteen naar bed kan. In India kwam ik altijd heel vroeg in de ochtend aan, waardoor je meteen helemaal uit je ritme bent.


Toen was het alweer gauw dinsdag! Na een goede nacht ben ik eerst lekker gaan douchen en op zoek gegaan naar het eten wat Bethany in de koelkast had gezet voor me. Ik verblijf in een huis waar ook vaak groepen mensen logeren. Ze schreef dat er kaas voor me in de koelkast stond. Maar schreef er niet bij welke koelkast. Wist ik veel dat er vijf koelkasten te vinden waren...! Na een lange zoektocht had ik mijn kaas gevonden waar ze netjes mijn naam op had gezet. Toen de volgende uitdaging... een kaasschaaf. Terwijl ik alle laden voor de tweede keer opentrok kwam er een donkere jongen de keuken ingelopen; Petrus. Het was een van de groep jongens die buiten in het andere verblijf sliep. Na een korte kennismaking heeft hij me helpen zoeken naar een kaasschaaf. Een lekker broodje kaas. Terwijl ik nog aan het ontbijten was kwamen er steeds meer mensen binnengelopen. Om 8:30 uur was een een prayermeeting waar werd gezongen en gebeden. In totaal waren we met zo'n 35 man, waaronder Floyd Mac Clung. Je voelde de aanwezigheid van God, het was heel bijzonder.
De afgelopen maanden heb ik vooral veel contact gehad met Bethany, een jonge vrouw van mijn leeftijd, uit Amerika. Zij woont hier nu zo'n twee jaar. In een andere update zal ik meer vertellen over haar en het project wat zij hier heeft lopen.
Na de prayer-meeting ben ik met Bethany naar de townships geweest. Dat zijn de sloppen-wijken van Kaapstad. Hier hebben we families opgezocht om te kijken hoe het met de kinderen gaat. Ook hebben we de kinderen uit de sloppenwijken uitgenodigd voor een beachparty die woensdag zou plaatsvinden. Zo zijn ze er een dagje uit. Zodra we de auto uitstapten bij de sloppen, kwamen de bekende geuren alweer op me af. Geuren van rottend afval in een niet, tot weinig stromend beekje tussen de hutjes door. De hutjes die ik tot nu toe heb gezien waren bewoonbaarder als de tenten die ik in India tegenkwam. Maar ik ben er zeker van dat er nog slechtere plekken te vinden zijn in deze grote stad. Ook merk ik dat ik me hier op straat veiliger voel als in India. Wat best prettig is. Hier lopen veel meer vrouwen op straat. Je merkt gewoon dat het klassenverschil tussen mensen hier (zoals in India het geval is) niet bestaat. Misschien klinkt het een beetje vreemd, maar ik heb er echt van genoten om weer tussen de hutjes door te lopen. Het is alweer zo lang geleden dat ik in de sloppen van Bangalore werkte. Ik merkte ook echt dat ik me weer een beetje 'thuis' voelde. Terwijl ik over de plassen sprong kwamen er zoveel herinneringen naar boven. Vanuit de kleine huisjes waar we voorbij kwamen zag ik honderden kinderen naar me lachen en zwaaien. Ineens voel ik aan beide kanten een kinderhandje in mijn hand en lopen er twee jochies met me mee door de wijk heen. Stralend kijken ze omhoog en proberen ze aan mijn haar te trekken. Heerlijk die kinderen. En dan te bedenken dat ik ergens in deze stad wat mag gaan betekenen voor kinderen als hen. Alleen nog even
uitvinden waar...