Mijn vader is aangekomen in Bangalore

Donderdag morgen is mijn vader aangekomen op het vliegveld van Bangalore. Zijn verwachtte aankomsttijd was 3:55, dus om 3:30 ging de wekker. Jimmy en ik reden nog ietwat vermoeid naar het vliegveld.
Zelfs `s nachts bij donker is het verkeer geweldig. Overdag is het een drukte van belang. Dus `s nachts rijden de meeste vrachtwagens om tijd te besparen. Gewoon zonder licht, gas geven en die lijnen op het wegdek, die zijn gewoon voor de sier...
Dus zo reden wij daar ook tussen. Felle lampen aan, maakt niet uit dat je tegenliggers hebt. Die kijken wel een andere kant op. Op naar het vliegveld!!
Daar aangekomen bleef Jimmy op de parkeerplaats wachten. Ik zou hem bellen als we buiten stonden.
Ik kocht een kaartje om naar binnen te kunnen. Anders sta je langs de zijlijn, tussen allemaal opdringerige taxi-chauffeurs. Nu kon ik gewoon bij de laatste paspoort controle wachten. Op een groot scherm zag ik al dat de vlucht met twintig minuutjes vertraagt was. Ik kocht een paar nieuwe flessen water en keek nog even in een boekwinkel. Na even rond gekeken te hebben ben ik naar de schuifdeur gelopen, waar straks mijn vader door heen zou komen.
Veel mensen uit India zijn in de afgelopen jaren in Engeland gaan wonen. Vandaar dat het dagelijks een drukke verbinding is, met grote vliegtuigen. Veel mensen gaan dan op familie bezoek, en hebben elkaar vaak al jaren niet meer gezien. Je voelt de spanning van de mensen om je heen. Van verre staan ze al naar elkaar te zwaaien terwijl ze door de glazen schuifdeuren heen kijken. En regelmatig valt er een traan als ze elkaar in de armen vallen. Mooi om dat allemaal te zien.
Steeds sprong ik van teen tot teen in de hoop een glimp van mijn vader op te kunnen vangen en met de overige mensen mee te zwaaien. Na een half uurtje zag ik hem verward langs komen. Ik had meteen het gevoel dat er iets niet helemaal in de haak was. De mensen om me heen vielen elkaar in de armen en zo werd het steeds leger en leger om me heen. Weer een half uur later belde ik hem om even te checken of alles wel goed ging. Het bleek dat met de bagage het een en ander niet helemaal goed was gegaan op Londen Heatrow. Ook hij miste bagage. Dus dat was even heel wat geregel.

Op half Engels en met handen en voeten. Uiteindelijk rond 6:00, dus twee uur later, kwam hij weer in beeld. Dit maal liep hij met zijn karretje achter een man aan, naar een desk. Niet lang daarna kwam hij eindelijk door de glazen schuifdeur heen. De deur waar ik al zo lang stond te wachten. Het was gaaf om hem na zo een tijd eindelijk te zien. We belden Jimmy, en reden terug naar de school. Onderweg kwamen we heel veel vrachtwagens tegen met allemaal zwarte schapen. Hun koppen staken tussen de tralies door. Echt prachtig! Bij de school aangekomen hebben we ontbeten en alle schoolbussen opgewacht. Daarna zijn we even lekker gaan slapen. Er komen een paar drukke dagen aan...