Maandag lesgegeven in sloppenwijk

Deze twee maanden ben ik in India om een nieuwe school te starten in een sloppenwijk in Bangalore, een stad waar zo`n zes miljoen mensen wonen en ongeveer tweeduizend sloppenwijken zijn. Dit ga ik gelukkig niet alleen doen, maar met een andere organisatie; Praghati Trust. Afgelopen zondag hebben we de eerste vergadering gehad. We hebben veel te doen de aankomende weken dat ik in India ben, dus nu is het een kwestie van plannen. Een paar maanden geleden heb ik contact opgenomen met Gretta, met de vraag of ze alvast wilden gaan kijken voor een lesruimte. Dit hebben ze gedaan en vrij snel vonden ze een mooie lokatie vlakbij de sloppenwijk. Het gaat om een huisje met twee kamers, een keuken en zelfs een wc-tje. Ze hebben al drie schooltjes waarbij de kinderen buiten naar het toilet moeten. Gewoon op een hoop afval of achter een boom. Vandaar dat ik helemaal verrast was dat er een wc is. Verder is het ook erg fijn dat er een keukentje is, anders hadden ze in het leslokaal moeten koken. Ze hebben gelijk gesproken over de huur en een contract afgesloten. Afgelopen maandag was de school voor het eerst open. Volgende week als mijn vader er is zullen we de officiele opening doen. Ikzelf ben er nog niet wezen kijken. Het is aan de andere kant van de stad, dus van het weekend zal ik daar voor het eerst een kijkje nemen. Gaaf!
Verder hebben we dingen afgesproken over wanneer we inkopen gaan doen voor de school, uniformpjes gaan afmeten enzovoorts. Het is veel geregel, maar op dit moment lijkt het op rolletjes te lopen.

Omdat Gretta en NagaRaj veel aan het werk zijn ben ik deze week begonnen om les te geven op een andere school van hun organisatie. In een sloppenwijk niet zo heel erg ver hiervandaan. De sloppenwijk heet Kempapura.

De school grenst aan deze wijk en veel kinderen zitten hier op school. De ouders werken bijna allemaal in de bouw en het is bijna niet te voorkomen dat er ook vele kinderen mee werken. Soms hoor je dat mensen bepaalde schulden hebben opgelopen in de afgelopen jaren, waardoor ze het inkomen van hun kinderen niet kunnen missen. Het is voor de mensen van ` Praghati Trust` niet op te brengen om al deze schulden weg te vegen. Dus met pijn in ons hart kijken we toe hoe sommige families moeite hebben om te touwtjes aan elkaar vast te breien. Gelukkig zijn vele kinderen wel van de bouwplaats in de klas terecht gekomen, waardoor ze in ieder geval ook een goede maaltijd binnen krijgen. Alleen dat al is zo een verbetering.

Op deze school werk ik nu drie ochtenden per week. De maandag, woensdag en vrijdag. We hebben expres gekozen voor halve dagen zodat ik daar niet hoef mee te eten, het is daar natuurlijk niet echt schoon. Er is bijvoorbeeld geen stromend water (ook geen toilet), dus ik zou niet eens even mijn handen kunnen wassen. Allemaal dingen waarbij je rekening moet houden met je eigen gezondheid. Ik vertrek rond 9:00 van huis, begin om 10:00 met werken en om 13:00 als de kinderen gaan lunchen ga ik weer terug. Het is ruim een half uur rijden met een rikshaw.
Cena is een jongen die naast ons woont. Hij gaat elke dag met me mee, zodat hij dingen kan vertalen. Het lesgeven wordt op deze manier een stuk gemakkelijker.
Met de lessen richt ik me vooral op het Engelse alfabet, en het spellen van woorden. Ik zal gauw meer foto`s maken zodat jullie een beter beeld krijgen van het schooltje en de kinderen!M