Chantal: `Mijn avontuur in Bangalore`.

Inmiddels ben ik alweer 9 dagen in Bangalore bij Marjolein. Marjolein vroeg aan mij of ik een update wilde schrijven over alles wat we doen en voornamelijk over het onderwijs hier. Dat leek me wel erg leuk, vandaar dat ik nu een update daarover schrijf.

Ik was al gewaarschuwd voor het feit dat Bangalore een vieze stad was en dat het hier enorm stinkt, maar toen ik aankwam viel dat allemaal wel mee. Ik rook nog weinig maar al snel kwam ik erachter wat men bedoelde. Het is echt een vieze stad, overal ligt van alles op de grond, men gooit het ook gewoon neer, behoeftes worden op straat gedaan, honden lopen overal en doen hun behoeftes, koeien liggen op straat enz. En dan de geur…..verschrikkelijk, overal die uitlaatgassen en die rioollucht en weet ik wat voor een geuren. Ik kan hier ook alleen maar mijn bril op, want met contactlenzen gaat het niet goed. Mijn ogen doen zo’n zeer hier, maar goed dat hoort er allemaal bij.

In een riksja rijden is ook niet mijn favoriet, wat een ellende soms als die mannen die het besturen vet vervelend doen of als ze rijden als gekken. Gelukkig hebben we het tot nu toe allemaal overleefd.

Het eten hier valt me tot nu toe erg mee. Ik houd niet zo van heet eten, maar tot nu toe heb ik erg goed eten gehad, gelukkig. Slapen onder mijn klamboe gaat ook erg goed. Vooral ’s avonds zien we wel wat beestje als kakkerlakken, kikkers of sprinkhanen maar dan ben ik altijd weer blij als ik onder mijn klamboetje mag slapen.

Marjolein en ik zijn nu drie ochtenden naar een schooltje geweest in een sloppenwijk die heet Kempapura. Daar heb ik ook een korte rondleiding gehad door de sloppenwijk. Hier zie je een foto van de waterput. Zoals je ziet is de put enorm diep en is het erg gevaarlijk voor kinderen om hier water te halen, maar er is geen andere mogelijkheid. Het was indrukwekkend om hier doorheen te lopen en te zien hoe de mensen hier leven.

Zelf ben ik al 4 jaar lerares basissonderwijs, en ik was heel erg benieuwd hoe het onderwijs in de sloppenwijk zou zijn. Ik ben erachter gekomen dat het heel verschillend is. Ten eerste al het doel van onderwijs is hier anders: kinderen gaan hier naar school om ze zo uit de kinderarbeid te houden en om eten te krijgen (een warme maaltijd). Mijn doel van het onderwijs en ik denk die van Nederland is om goed en kwalitatief hoog onderwijs te geven. Dit is dus een hele omschakeling. Er zit geen structuur in het programma op deze scholen, je weet nooit wie er komt op een dag, kinderen in de leeftijd van 4 t/m 12 jaar zitten door elkaar in de klas, er is weinig materiaal enz.

Ik ben wel reuze blij dat deze kids naar school gaan en dat ze te eten krijgen, zeker weten maar het is gewoon heel erg lastig. Je wilt iets bereiken met die kids maar voor je gevoel lukt dat niet. Ik denk dat als ik hier langere periode zou zijn en een goede voorbereiding zou hebben in Nederland, je wel echt iets kunt bereiken hier maar dat lukt niet in zo’n korte tijd helaas. Verder doen we hele leuke dingen hier. Gisteren zijn we naar een zoo geweest en daar hebben we een safaritocht gemaakt door een mooi natuurgebied, verder zijn we een aantal keren naar de stad geweest, hebben we vaak heerlijk geluncht in de stad en gewoon lekker gechilld.

Vandaag zouden we naar Marjoleins nieuwe schooltje gaan om te kijken hoe het daar is en om spulletjes te brengen die Marjolein heeft meegenomen vanuit Nederland, maar helaas kan dat niet doorgaan omdat Marjolein griep heeft en ik enorm last van mijn oog.

We hopen dat het lukt om daar morgen heen te gaan, mijn laatste dag hier. We hebben ook nog spulletjes voor andere sloppenwijk-schooltjes die gaan we dan ook morgen langsbrengen. Afgelopen maandag hadden we al naar het schooltje in Kempapura spulletjes gebracht, dat was gaaf om te doen.

Kortom, ik ben aan het genieten van mijn tijd hier, veel gezien, veel meegemaakt. Zaterdag vertrek ik naar Australie waar ik zondag aankom om mijn familie te ontmoeten.