Maaltijden op school

Marjolein heeft mij gevraagd om ook een stukje te schrijven
over mijn verblijf op de school in Bangalore.

Wat me opviel was hoeveel energie het eigenlijk kost om de kinderen daar les te geven. De kinderen hebben allemaal een eigen wil en het nivo verschil is best wel groot. Tijdens één les hebben we een leuk spel gedaan, een soort geheugen training. Het spelletje lijkt een beetje op "ik ga op vakantie en ik neem mee". De eerste noemt een engels woord, geeft een kaartje door en vervolgens zegt de volgende de voorgaande woorden en voegt daar een woord aan vast. Het leuke was dat de kinderen zelfs de volgende dag nog het rijtje uit hun groep konden vertellen.
De volgende dag hebben we een les Nederlands gegeven, tellen van 1 tot 10. De vijf en tien was gemakkelijk, maar met het woord acht hadden ze toch wel erg veel moeite.

Wat ik ook bijzonder vond is dat de kinderen elke dag op school eten krijgen. Dit is iets waar je als "Westerse" niet zo bij stil staat, maar sommige van deze kinderen krijgen maar één maaltijd en dat is de schoolmaaltijd. Super snel worden er 300 bordjes met rijst uitgedeeld en zit iedereen te eten. Omdat ik het zo bijzonder vond ik heb een klein filmpje geplaatst.

In een foldertje, wat ik toevallig bij Jimmy zag liggen, las ik ook meer over de nieuwe bus. Hierbij wordt ook eten uitgedeeld aan straat kinderen. Hierdoor maken ze kennis met het Yuvalok Foundation. Op deze manier hopen ze dat er meer `kansloze` kinderen op deze school terecht komen, en een betere toekomst tegemoet kunnen gaan.

Mijn verjaardag was ook heel bijzonder! Totaal onverwachts werd ik geroepen en zat de hele school op de grond en begon er een voorstelling. Toen ik daar zat kon ik bijna niet beseffen dat dit helemaal voor mij was georganiseerd.

India is zo`n bijzonder land. Het is eigenlijk niet voor te stellen als je aan Nederland gewent bent. De rommel op straat, de honden die tussen het vuil lopen te zoeken naar wat te eten mensen die blijven bedelen voor een paar ruppee. Pas als je thuis komt ga je je beseffen wat je allemaal gezien hebt, en raakt het je pas echt. De armoede is zo groots, dat alles wat je doet een druppel op de gloeiende plaat lijkt. Het is bijzonder dat het Yuvalok Foundation bestaat. Ze halen kinderen uit hun situatie en bieden ze de kans op een goed leven. Ze leren lezen en schrijven, hun eigen taal maar ook Engels waardoor ze later op de arbeidsmarkt een goede kans maken op een baan. En de kinderen die op deze scholen zijn geweest zullen deze projecten ook blijven steunen. Daarom is het belangrijk dat er dergelijke projecten zijn. Het effect lijkt klein, maar op lange termijn is het effect groot. Heel groot.

"Jasper"