Ballonnenfeest!

In de klas zijn we nog steeds bezig met het thema `The Family`. Ik heb de leeftijd 6-7 jaar, en dat is herhalen, herhalen, herhalen... Ik heb alleen maar lessen gegeven de afgelopen weken, dat ik er een spelletjes dag tussendoor heb gedaan.
Ik had een aantal ballonnen opgeblazen, en de kinderen in 2-tallen verdeeld. Dan moesten ze met een ballon tussen hun hoofden naar de overkant lopen, zonder de ballon aan te raken. Dat was al lachen. Daarna werd het steeds moeilijker, met de ballon tussen de heupen, knieen, buiken en ruggen.
Die kinderen schaterden het uit! Het was super! Ik had deze spelletjes al eens gedaan met een andere klas, maar nu dus met mijn eigen klas! Ze vonden het geweldig, zoals je wel op de foto`s kan zien! Na afloop kregen ze allemaal een ballon mee naar huis.

Tijdens mijn voorbereidingen heb ik gekeken wat voor dingen ik in India wel goed kon gebruiken. Natuurlijk stonden er ook ballonnen op dat lijstje. Via internet kwam ik terecht op de site van de Ballonnerie, in Amsterdam. Ik heb ze gebeld en uitgelegd dat ik naar India ging. De vrouw die ik aan de lijn had was direct enthousiast, en in totaal heb ik zo`n 2000 ballonnen van haar gekregen! Dus bij deze, namens alle kinderen, heel erg bedankt!!

Het jongetje hiernaast is Suresh. Hij zit nu een paar weekjes in deze klas. Van de week had de klas een examen over de afgelopen maanden dat ze op school zitten. Om even per vak te kijken wat ze hebben onthouden en hoe ver ze zijn. Omdat Suresh nog maar zo kort in de klas zit hoefde hij het examen niet te doen. Hij zat die tijd stilletjes op mijn schoot. Ondertussen was ik foto`s van hem aan het maken. Het is echt een schatje! Semni, 1 van de leraressen van mijn klas, vertelde met het een en ander over Suresh. 3 jaar geleden is zijn moeder door een zelfmoord om het leven gekomen. Zonder dat het de bedoeling was heeft een ouder zusje van Suresh, op dat moment 10 jaar oud, het allemaal gezien. Het is niet helemaal duidelijk wat voor emotionele schade dat heeft opgeleverd bij het kind. Op dit moment woont Suresh met zijn vader, broertjes en zusjes in een sloppenwijk in Bangalore.

Via World Servants krijg je altijd de mogelijkheid om iets wat je graag van dat land wilt zien, te bekijken. Zo was er een groep van dit team die naar een aidskliniek wilden. Die middag ben ik na schooltijd met hun mee geweest. Het was een hele nieuwe, mooie kliniek. Ook gebouwd door een World Servants team, 3 jaar geleden! We hebben er doorheen gelopen, maar zijn niet echt in de kamers geweest. Daarna zijn we naar het kindertehuis gelopen. Daar zaten ongeveer 15 kinderen die allemaal HIV hadden. De jongste was ongeveer 4 jaar oud. Ik was wel onder de indruk van hoe de organisatie met de kinderen om ging. Ik zag veel speelgoed liggen en de kinderen zagen er gelukkig uit. Het is dat je weet dat ze ziek zijn, maar dat zag je niet aan ze. Ook gingen de kinderen allemaal naar een schooltje in de buurt. De school weet precies welke kinderen HIV hebben en kunnen dus rekening houden met de veiligheid. Verder geeft de kliniek waar ze wonen ook voorlichting in de klas als de kinderen oud genoeg zijn. Daar leggen ze duidelijk in kindertaal uit wat HIV precies is, en benadrukken ze vooral het aspect dat de klasgenootjes er niet bang voor hoeven te zijn. De kinderen worden dus heel normaal behandeld door iedereen.

Vrijdag had mijn klas `s ochtends eerst weer een examen. Daar kan ik nooit zoveel doen, dus ben ik mijn lessen voor gaan bereiden. `s Middags heb ik een bijbelles gedaan met 1 van mijn groepjes. Het ging over gebed. We deden spelletjes over gebed, waarbij ze leerden dat je overal, altijd en over alles kan bidden. Ook had ik een stencil met allemaal kleine vakjes erin. In die vakjes stonden tekeningetjes. De plaatjes gingen over dingen waar je voor kon bidden. Zo stond er een plaatje van een huis, een school, familie en vrienden. Ik had er in de voorbereidingen al over nagedacht, dat het wel eens confronterend voor me kon worden. Mijn kinderen hebben zo ver als ik nu kan inschatten allemaal een familie, broertjes en zusjes.. Maar op dat stencil bijv staat een plaatje van een groot huis, en verderop staat een plaatje van een tentje. Met het tentje wordt bedoeld dat je kan bidden voor je vakantie, als zijnde camping. Maar dat tentje lijkt meer op hun huis als dat grote huis wat er ook tussenstaat.

Op het stencil heb ik alles kris kras aangewezen en de camping overgeslagen. Het huis begrepen ze gelukkig wel, dus geen moeilijke reacties gekregen. Maar toen als laatste vroeg ik hun dingen op te noemen waar ze voor bidden. Als eerste noemen ze natuurlijk hun ouders, opa en oma, broers en zussen op. En daarna de school met de leraren. Toen ik vroeg naar andere dingen komen ze op het eten wat ze elke dag op school krijgen en de vriendjes die ze hebben. Daarna werd het lastiger en was het eventjes stil, je zag ze denken. Ineens sprong Edwin op en vertelde me dat ze altijd bidden voor hun huis. Gisteren regende het heel erg hard, en ze hebben `s avonds met de hele familie gebeden dat hun `huisje` sterk genoeg zou zijn voor het vele water!! Het raakte me, dat een kind van 7 jaar dat zo enthousiast kan vertellen.

Daarna hebben ze een tekening gemaakt met allemaal een eigen gebeds-onderwerp. Zo hebben er kinderen hun ouders getekend, andere kinderen hun broertjes en zusjes en Edwin natuurlijk zijn huisje. Ik vroeg hem de tekening uit te leggen. Hij vertelde dat die mensen zijn ouders, oma, oudere en jongere broertje waren, die allemaal op hun knieen op de grond lagen te bidden. Ik vroeg hem ook of de vloer van hun huisje, (waar ze op slapen omdat er geen bedden zijn,) weleens helemaal onder water lag. Met grote verontwaardigde ogen zei hij: `Nee natuurlijk niet. Daar bidden we toch voor....! Dat was ik even vergeten, haha.